Konsekwencje upadków.
Konsekwencje fizyczne.
Upadki stanowią główną przyczynę urazowości wśród osób w podeszłym wieku. Załamania i stłuczenia są najczęstrzymi ich następstwami oraz stanowią częsty powód hospitalizacji starszych pacjętów. Najbardziej narażonym miejscem na złamanie w tym wieku jest szyjka kości udowej. Około 90% złamań szyjki kości udowej jest następstwem upadków u osób powyżej 70. roku życia. Niewielki nawet uraz bywa także powodem złamania kości promieniowej w miejscu typowym (złamanie dalszej części kości promieniowej, około 2,5 cm od stawu nadgarstkowego), żebra, kręgu lub uszkodzenia kości nadgarstka, stawu skokowego czy kolanowego.
Osoby starsze narażone są na osteoporozę starczą. Dwukrotnie częściej ta choroba dotyka kobiet niż mężczyzn. Oprócz trzonów kręgów są zajęte kości długie, w nich istota gąbczasta i zbita. Dlatego łatwo łamią się szyjka kości udowej, kości nadgarstka i dystalne kości przedramienia, zwykle pod wpływem urazu( upadku), czasem pod wpływem dźwigania ciężarów. Po złamaniu rokowanie nie jest dobre. Około 5-20% umiera w ciągu roku z powodu powikłań ogólnych, wielu żyjących nie powraca do normalnej aktywności, np. przyspiesza to otępienie.
Równie groźnym, jednak rzadziej występującym, skutkiem upadku jest hipotermia. Na takie niebezpieczeństwo narażone są osoby mieszkające samotnie, korzystające w nocy z toalety lub upadające w mało uczęszczanych miejscach, na przykład w piwnicy, na strychu. W sytuacjach takich czas oczekiwania na dotarcie pomocy znacznie się wydłuża, a organizm starszej osoby szybko ulega wyziębieniu.
Do fizycznych konsekwencji upadków należą również skutki unieruchomienia (np., odleżyny, przykurcze, infekcje, zakrzepica żył głębokich) oraz ogólne pogorszenie sprawności.
Konsekwencje psychologiczne i społeczno- ekonomiczne.
Następstwem upadków, rzutującym na aktywność osoby starszej, jej samodzielność oraz wydolność funkcjonalną, jest występowanie tzw. zespołu poupadkowego. Lęk przed ponownym, upadkiem może spowodować bierną postawę pacjenta, nawet depresję. Pogorszenie funkcjonowania nakłada z kolei na większe obowiązki na rodzinę/ opiekuna osoby starszej a przy dużym deficycie aktywności może stać się przyczyną umieszczenia w instytucji o charakterze opiekuńczym.
Upadki są też częstą przyczyną hospitalizacji, przyspieszają konieczność zapewnienia stałej opieki nad pacjentem w domu, wydłużają czas pobytu w szpitalu i zwiększają zapotrzebowanie na specjalistyczną opiekę.